Het verzet van meneer Jedema, niet Iedema

9 oktober 2014

 

We zijn nog maar net begonnen aan de journalistieke speurtocht naar het verhaal achter Het verzet van meneer Iedema. De eerste stappen zijn gezet met een reeks e-mails naar instanties, die hopelijk informatie over meneer Iedema kunnen vinden. 

Eerste resultaat

 

Toch is al een eerste resultaat te melden. Het blijkt dat we niet naar een meneer Iedema, maar naar een meneer Jedema zoeken. Dit blijkt uit de snelle reactie van het Gelders Archief, dat het adres kon verifiëren. Kennelijk leek de handgeschreven “j” veel op een “i”. Misverstanden en dwaalsporen ontstaan maar al te makkelijk. Maar in ieder geval zijn de adresgegevens nu betrouwbaarder geworden. Ook zijn er al nieuwsgierige en aanmoedigende reacties uit mijn omgeving en van lezers van het boek gekomen.

Controleerbaar

 

Vervolgens heb ik een aantal mensen met de naam Jedema aangeschreven. Een daarvan heeft gereageerd en mijn verzoek doorgestuurd naar een oudtante, die veel van de familie weet. Dat zou zo maar eens iets op kunnen leveren. Het lijkt me een bijzondere vraag, die iemand dan, zo volledig onverwacht, krijgt. Ik besteed daarom veel aandacht aan een betrouwbare uitstraling, bijvoorbeeld door controleerbare adresgegevens en een telefoonnummer in mijn e-mail op te nemen.  

Jedema, niet Iedema

Omroep Max

 

Zo heb ik e-mails verstuurd aan het Nederlands Instituut voor Militaire Historie, Gemeente Arnhem, diverse personen uit Arnhem en Oosterbeek, die veel weten van de slag om Arnhem, het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie (NIOD) en omroep MAX. Omroep MAX?.. Ja, want die hadden vorig jaar een programma ‘Oorlogsgeheimen”. Daar zit mogelijk specialistische researchkennis die mij verder op weg kan helpen.

Afwachten

 

Nu komt er een fase van wachten. Komt er informatie boven water? Dat is echt in de schoot der goden. Het kan zijn dat we bij een volgende blog al iets kunnen melden, maar het kan ook weken of maanden duren. Of misschien blijft het wel stil. Ik houd je op de hoogte. Ik ben ook nieuwsgierig naar jouw reactie. Zet je hem dan even onder dit blog?

NO RETURN FLIGHT

www.tekstburgh.nl

Twitter:@HaksWalburgh

www.linkedin.com/pub/haks-walburgh-schmidt/b/72b/715

Het verzet van meneer Iedema

Vanaf vandaag wil ik u mee laten kijken met een journalistieke zoektocht voor de tweede druk van mijn boek NO RETURN FLIGHT. Het gaat om het verhaal van meneer Iedema uit Arnhem. Ook voor mij is de uitkomst nu nog ongewis.

  

Klopt het dat hij in 1944 als ongewapende Nederlander een gewonde Britse airborne militair uit de vuurlinie redde? In dat geval is het een indrukwekkende toevoeging aan NO RETURN FLIGHT. 

Overlevering

De overlevering komt voort uit de familie van de Britse sergeant, Fred Terry, die zelf in 1997 op 81-jarige leeftijd overleden is.  Kort geleden nam zijn achterkleinzoon contact met mij op. Hij wilde naar Nederland komen voor de 70 Jaar Market Garden herdenkingen en stelde voor dat we elkaar zouden ontmoeten.

Achterkleinzoon

“Hi, I am Denis, nice to meet you.”Tegenover mij stond op die 20 september 2014 op de Ginkelse Heide opeens een vriendelijke Britse paratrooper. Hij is de achterkleinzoon van Sergeant Fred Terry. Net als Fred is Denis Sergeant bij de Britse Para’s. 

13^de Peloton

Hij had mijn boek NO RETURN FLIGHT gelezen waarin ik de lotgevallen van Fred Terry en zijn 25 man grote 13^de Peloton van het Border Regiment beschreven heb. Hij vond het fantastisch om te lezen wat zijn ‘Grandad’ had meegemaakt. 

Geen verhalen voor kinderen

“Grandad vertelde heel weinig over zijn oorlogsjaren. Niet tegen zijn zoon en niet tegen mij. Dat waren geen verhalen voor kinderen, vond hij begrijpelijk. Hij vertelde wel altijd dat hij tijdens  gevechten in de weilanden aan de bosrand van de Westerbouwing  gewond geraakt was. Maar dat de Duitsers hem om onduidelijke redenen op het slagveld achter lieten. “

Miraculeuze redding

Hij vertelde zijn kinderen dat hij miraculeus uit het niemandsland tussen de Britse en Duitse linies gered was door mensen uit het verzet. Die hadden hem naar een dokter gebracht, waarna hij door nonnen enkele weken verpleegd werd tijdens zijn herstel. Zij hadden de Duitse soldaten die op jacht waren naar achtergebleven Britten wijsgemaakt dat Terry zijn verwondingen niet zou overleven. 

Rookgordijn

Denis verhaalt: “Dat rookgordijn werkte tot ze een keer onverwacht in de ziekenkamer binnenstapten en hem rechtop in bed zagen zitten. Toen hebben ze hem alsnog afgevoerd naar een krijgsgevangenkamp in Duitsland. “

Terug in Arnhem

Na de oorlog, nog in de jaren veertig, is Fred Terry terug geweest in Arnhem. Hij heeft toen de man ontmoet die hem gered heeft. Denis laat mij deze foto zien. Rechts staat Fred Terry en links mogelijk die verzetsman. Zijn naam zou Iedema kunnen zijn, heeft Denis uit de papieren ontdekt. Ze staan op de Airborne Begraafplaats in Oosterbeek. Waarschijnlijk is het 1949. 

Iedema (links) en Fred Terry (rechts) in 1949

Wie is meneer Iedema?

Met Denis wil ik weten of het Iedema is die op de foto staat met Fred Terry? Is er in Nederland nog iets terug te vinden van dit 70 jaar oude verhaal? Bij familie of archieven? 

Eerst heb ik bij het Gelders Archief en deskundigen uit de Airborne-wereld via de mail nagevraagd.

 NO RETURN FLIGHT

(25 september 2014. Op dit moment ben ik in afwachting van hun antwoorden. Zodra er voldoendenieuwe informatie binnen is, maak ik een nieuwe blog).

 www.tekstburgh.nl

Twitter:@HaksWalburgh

www.linkedin.com/pub/haks-walburgh-schmidt/b/72b/715

Advies van een lieveheersbeestje

Al dagen lang wandelde het lieveheersbeestje op de muur boven het aanrecht rond. Omhoog naar het plafond, weer terug omlaag en dan weer naar rechts naar de afzuigkap. Nooit gehaast of stresserig, maar onverzettelijk en kennelijk doelbewust. Wat het zespotertje zocht, was niet duidelijk. Voedsel of gezelschap zou het in ieder geval niet vinden.

Ondertussen zocht ik zelf naar wegen om het bedrijfsverhaal van een klant beter bij zijn relaties in beeld te brengen. De dagelijkse blik op de wandeltochten van het lieveheersbeestje werkte daar op de een of andere manier inspirerend op. Het werd een dagelijkse soap. Ik kreeg de neiging hem te begroeten met een amicaal “Weertje hè, buurman?” 

 Shangri-La 

 

Ha, nu ontdekte hij het rolgordijn, dat voor hem een soort Himalaya moest zijn. Twee dagen later betrad de zwart bestipte Robinson Crusoë de kale vlakte van het keukenraam. Dat moet een zinsbegoochelende ervaring voor het diertje geweest zijn, want hij kon zijn Shangri-La van groene struiken, malse blaadjes en vrije soortgenootjes wel zien, maar niet bereiken.  

Bevrijding

 

Na een week kreeg ik medeleven. Met een glas en een ansichtkaart uit de Biesbosch ving ik het schepseltje voorzichtig en zette het buiten op een mooie groene tak. Erg tevreden met mijn onbaatzuchtige daad, verwachtte ik minimaal een ‘dank je wel’ of een verheugde juichkreet van het bedrijvige insect. Maar het enige wat ik het lieveheersbeestje chagrijnig meende te horen roepen was: “Nou, dat heeft wel even geduurd voordat je doorhad dat ik naar buiten wilde. Lampje!” 

Doelbewuste communicatiestrategie

 

Verbluft keek ik naar het langzaam wegmopperende brokje frustratie. “Dus als ik het goed begrijp, probeerde je mij de hele week al duidelijk te maken dat je naar buiten wilde? En was je niet bezig met een hopeloze missie, maar met een doelbewuste, intelligente strategie om bij mij in beeld te komen?” 

Nieuwsbrief

 

Vanachter een ontluikende bloemknop hoorde ik hem nog roepen. “Wat dacht jij dan? Toen ik merkte dat ik niet overkwam, moest ik een andere manier vinden om je aandacht te trekken. Telkens opnieuw, maar toch telkens nieuw en boeiend. Nou, en dat lukte uiteindelijk!” Toen wist ik direct wat ik mijn klant kon voorstellen. Denk eens na over een informatieve nieuwsbrief! Dat is een bijzonder werkzame aanpak om telkens opnieuw, maar toch nieuw en boeiend, uw verhaal bij uw relaties onder de aandacht te brengen. Veel doeltreffender dan wat het lieveheersbeestje had verzonnen. 

Ik denk graag met u mee en ben benieuwd naar het verhaal voor uw relaties.

"Laat Tekstburgh uw nieuwsbrief maken"

www.tekstburgh.nl

Twitter:@HaksWalburgh

www.linkedin.com/pub/haks-walburgh-schmidt/b/72b/715

Ruzie met Eva

Dit was wel het laatste wat ik van Eva verwachtte. Ik vroeg haar hoe ik morgen vanuit Oss tijdig met de trein naar mijn workshop in Amsterdam kon komen. Ging ze vragen om mijn naam en mijn adres, mijn e-mail en mijn telefoonnummer. Alsof ze verkering wilde. Eerder had ik mijn vraag voorgelegd aan de NS Reisplanner. Maar die had zijn vingers niet gebrand aan duidelijkheid over mogelijke vertragingen rond de bouwput van Station Den Bosch. Dus nam ik Eva in de arm, want ik wilde vooral niets missen van mijn workshop over bloggen.

  

Moeilijk, moeilijk, moeilijk

Kon zij mij dan vertellen of ik vroeger zou moeten opstaan of een andere route kiezen? Maar Eva draaide er al net zo om heen als haar baas. Het loket was gesloten, alles was moeilijk, moeilijk, moeilijk, maar morgen kon ik wellicht wel antwoord krijgen. Wilde ik misschien in de tussentijd mijn naam en adres met haar delen?

Verkering

Nou, ik dacht het niet, Eva! Ik wil reisinformatie, geen verkering. Hoe tactvol of onbeschoft ik mijn vraag ook formuleerde, Eva ging gewoon door met om mijn naam en adres te vragen, keer op keer. Niet slim, liet ik mij verleiden om met haar in discussie te gaan, al kon ik dat als man nooit winnen. Laat staan dat ik antwoord op mijn vraag zou krijgen.

Ruzie

Want Elektronische Eva was zo’n virtuele informatiedame. Daar krijg ik altijd ruzie mee. Die vertellen je niks, maar willen wel alles van je weten. Waarom blijven bedrijven toch denken dat die digitale dames nuttig zijn in het contact onderhouden met hun klanten? Geef ons een echte dame! Of heer, dat maakt in dit verband niet uit. Maar iemand die echt luistert en begrijpt wat ik wil weten. En daar dan ook een echt antwoord op geeft. Zonder mij van het kastje naar de muur en retour (2^de klas) te sturen?

Op tijd

Uiteindelijk heb ik het verstandigste gedaan wat je als treinreiziger kunt doen. Een trein eerder nemen en maar zien. En ja hoor, ik was op tijd in Amsterdam. En Eva? Die wacht nog op verkering. 

www.tekstburgh.nl
Twitter:@HaksWalburgh

www.linkedin.com/pub/haks-walburgh-schmidt/b/72b/715

AHamsteren!!

Al jaren verbaas ik mij over die Albert Heijnactie “Hamsteren”. Daarbij denderen gulzige hamstertjes massaal richting de supermarkt om eens flink te profiteren van een kortingsactie. Als ze heel veel kopen, krijgen ze korting, zo werkt het. Op de filmpjes lijken ze trouwens niet eens te betalen, voordat ze de winkel weer uit stormen.

Hamsteren is toch iets negatiefs?

Eerlijk gezegd, ik mag die nepvrolijke pluizenbolletjes met die rare piepstemmetjes niet. Hamsteren, dat is toch iets onsympathieks? Van Dale (respect, respect) bevestigt mijn vermoeden. Hamsteren is het (heimelijk) inslaan of bewaren van voorraden in tijden van dreigende oorlog of schaarste. Vaak op zo grote schaal dat anderen tekort komen. In de Tweede Wereldoorlog profiteerden hamsteraars niet zelden dubbel door hun voorraden in de zwarte handel zo duur mogelijk te verkopen. Ook vandaag de dag kun je door te hamsteren schaarste creëren en prijzen opdrijven. Dat heet dan speculatie. AH, daarom staan mij die hamstertjes zo tegen.

Hamsteren is officiële psychische stoornis

Afgeladen met maniakaal grote voorraden, racen de blauwogige knagertjes terug naar hun holletjes. Dat krijgen die kleine funshoppertjes in geen honderd jaar zelf op, dat zie je zo. Maniakaal blijkt trouwens opmerkelijk toepasselijk. Wetenschapsjournalisten melden dat sinds mei 2013 hamsteren officieel een psychische stoornis is. Toen is het opgenomen in de nieuwe Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM), leert Google. Dit handboek is samengesteld door een internationaal team van psychologen, psychiaters en epidemiologen. Het handboek wordt wereldwijd gebruikt voor het stellen van psychiatrische diagnosen.

Nederland heeft Anti-Hamsterwet

Er is in Nederland zelfs een wet die hamsteren in bijzondere omstandigheden tegen gaat. De premier kan dan voorstellen om via bijvoorbeeld het ministerie van Economische Zaken hamsteren strafbaar te stellen. De Wet stamt uit 1962 en bestaat in gewijzigde vorm nog steeds. http://www.wetboek-online.nl/wet/Hamsterwet.html#1. Ook andere landen hebben dergelijke wetgeving in gebruik of op afroep beschikbaar. Nou gaat het bij de AHamstertjes niet om zwaar mentaal getroebleerde wetsovertreders, maar echt lollig zijn ze nu ook in ene niet meer.

Zelf sterk geweest

Ik zag vorige week een Hamsteraanbieding van pindakaas in de buurt-AH. Per drie potten een flinke korting. Ik weerstond de uitnodiging. Ik heb er maar een gekocht. En, weet je wat, dat was echt nog steeds goedkoper dan 3 potten.

Waarom dan toch?

Helpen die drukke beestjes echt bij het verhogen van de omzet of zetten ze aan tot schaamteverwekkende overconsumptie? Kijk je naar de commentaren onder de Youtube-filmpjes van de Hamsterweken is er (haast?) niemand die bezwaar maakt. Vond ik toch wel een beetje merkwaardig. Waarom kiest een supermarkt voor dat thema in de communicatie met zijn klanten als de gevoelswaarde van het woord zo negatief is? Is de gerespecteerde grootgrutter in een sink hole beland? Dat is wat mij als tekstschrijver bezighoudt. Nou was ik eens benieuwd, hoe is uw relatie met het hamsterfenomeen? 

www.tekstburgh.nl
Twitter:@HaksWalburgh

www.linkedin.com/pub/haks-walburgh-schmidt/b/72b/715